Home > Nieuws > Mieke van Stiphout; genomineerd voor 'Brabander van het jaar 2013'
Mee doen?
 
Vul uw gegevens hieronder in om onze nieuwsbrief te ontvangen!
Volg ons op Facebook!
 

Mieke van Stiphout; genomineerd voor 'Brabander van het jaar 2013'

 
 
Mieke van Stiphout; genomineerd voor 'Brabander van het jaar 2013'
 
Geschreven door Riemke Houtsma   
woensdag, 04 december 2013 06:44

Dat is een hele eer en het zou geweldig zijn als deze Sterkselse de prijs gaat krijgen.   Stemmen kan vanaf 4 december op:  Brabander van het Jaar

Het belangrijkste vindt Mieke, dat door de nominatie Mama Alice, het project waar Mieke zich als vrijwilliger voor inzet, in Brabant op de kaart is gezet.

Hoe kwam Mieke terecht in Sterksel?

“In 1969 ging ik vanuit de Inas-opleiding met 4 andere meiden stage lopen op Providentia. We gingen uit bij Jo en Mien, twee gezellige vrouwen die samen een café hadden op de plek waar nu Narragonia is. Het was zo leuk op Providentia, dat we besloten ook de B-opleiding in Sterksel te gaan doen. Als gediplomeerde werkte ik op Providentia en daarna op Kempenhaeghe, want ik wilde met kinderen werken. Ik woonde in Lierop en toen ik Martin leerde kennen hebben we eerst samen in Geldrop gewoond en later in Leende. Maar we wilden graag een vrijstaand huis en toen is Martin rond gaan fietsen om te kijken. Hij zag dit huis waar we nu wonen en het was meteen naar onze zin. Dat was in 1998. We werkten allebei op Kempenhaeghe dus vlakbij ons werk, Sterksel is een mooie plek, een gezellig dorp en nu krijgen we ook nog HSL! We wonen hier plezierig samen. En we kunnen er oud worden, want het huis is leeftijdsbestendig”

Waar is Mieke zoal mee bezig?

“Nog geen negen maanden nadat we hier kwamen wonen werd ik ziek. Een chronische ziekte kreeg ik: Hyper Mobiliteit Syndroom. Een bindweefselkwestie, waarbij de spieren de taak van gewrichtsbanden en pezen gaan overnemen. En dan moeten die zo hard werken dat ze gaan protesteren. Ik moet bij alles wat ik doe heel goed opletten, anders gaat het fout en heb ik veel pijn en moet ik rust nemen. Heel moeilijk voor me want ik ben een actief mens. Ik zwem graag en moet ook mijn lichaam oefenen in water. Ook doe ik Nordic Walking en ik vind het heerlijk om naar de zon en de sneeuw te gaan, ook al moet ik dan heel erg opletten; het is zo fijn buiten. En ik doe vrijwilligerswerk bij het project Mama Alice.

Hoe werd Mieke geraakt door Mama Alice?

‘Toen ik nog op Kempenhaeghe werkte had ik een meisje, Vivian, in de groep. De moeder van Vivian kwam met onder andere haar dochtertje Frederique van twee, regelmatig op bezoek. Die moeder heette Alice en dat was zo’n fijn mens! We gingen in die tijd nog met de kinderen van Kempenhaeghe op vakantie. Dan mochten we in Noorbeek op de boerderij van Alice komen en dat was groot feest. Ik heb nog lang contact met hen gehad, maar op een gegeven moment ben ik hen uit het oog verloren.’ Maar toen kwam er een vriendin van mij uit Zuid Amerika terug van vakantie. En zij vertelde me dat ze een reisleidster had gehad die Frederique heette en uit Noorbeek kwam. En ik kende natuurlijk die reisleidster. Ik heb haar weer opgezocht en Alice bleek net overleden te zijn. Frederique had gewerkt bij Warchild in Eritrea en een kindertehuis geleid in Peru. Ze wilde terug naar Zuid Amerika om er straatkinderen op te vangen, nadat ze haar moeder had verzorgd tijdens haar ziekte. De ouders zijn daar zo arm, dat ze hun kinderen niets kunnen bieden. De kinderen leven op straat. Het is een deel van het land waar het Peruaanse leger en het Lichtende Pad jarenlang enorm huisgehouden hebben. Gevolgen: verscheurde gezinnen, armoede, huiselijk geweld en verslaving.

Essentie van het project:

Sinds 2004 is de stichting Mama Alice, opgericht door Frederique Kallen. De stichting is vernoemd naar de moeder van Frederique die symbool staat voor structuur, veiligheid en warmte die zij uitstraalde en die straatkinderen overal ter wereld zo hard nodig hebben. Mama Alice is in Ayacucho in Peru bezig met opvang van kinderen, door onderwijs, vakopleidingen en medische en psychologische zorg te geven. Momenteel maken duizend kinderen tussen 4 en 18 jaar gebruik van de zorg. Inmiddels zijn er 50 medewerkers uit de lokale bevolking die tegen een bescheiden salaris zich inzetten voor de kinderen.

Bron: Het helder verwoorde jaarverslag van 2012 van Mama Alice. www.mamaalice.com

Aanleiding voor Mieke om mee te gaan doen met Mama Alice:

Door mijn ziekte kwam ik uiteindelijk in de WAO terecht. Ik kon heel weinig en ik vroeg me af hoe ik toch iets voor de wereld zou kunnen betekenen. Op het moment dat de moeders de poppetjes/engeltjes gingen maken bedacht ik dat ik die best zou kunnen verkopen. De engeltjes wegen bijna niks, dus die zou ik gemakkelijk kunnen vervoeren.

Het gaat erom dat we voor kinderen een betere toekomst creëren. Wat ik doe is een druppel op de gloeiende plaat, maar elk dubbeltje is er één en kijk eens wat er na negen jaar al is verwezenlijkt. Ik doe nu zes á zeven jaar mee en ik kan me inzetten door de verkoop van die poppetjes. Ik ben enthousiast en gebruik al mijn contacten en vraag mensen om mij heen om mij te helpen en om bekendheid te geven aan Mama Alice.

Nominatie voor 'Brabander van het Jaar:

In Asten was een grote boekenmarkt georganiseerd door de kringloopwinkel Stichting Eén Aarde. Daar werkt weer een andere vriendin van mij. Geld uit verkoop wordt gedoneerd aan goede doelen. De opbrengst van de boekenmarkt dit jaar was voor de tweede keer voor Mama Alice. De eerste keer werd € 5.000, - opgehaald, wat besteed is aan een wasserette in Ayacucho. De straatkinderen komen moeilijk aan een baan. Door deze wasserette kunnen ze iets doen, de jongens maar ook de moeders, was sorteren en wassen, drogen en vouwen. Deze keer is € 7.000.- opgehaald. Dit bedrag wordt besteed aan de kindertelefoon die Frederique in Peru heeft opgezet (Chat and Call)!

We stonden in deze kringloopwinkel met een stand en Frederique van Mama Alice was er ook én Omroep Brabant én verdacht veel familie!” Frederique pakte de microfoon en begon te praten:
‘Mieke we zijn hier niet allen voor Mama Alice, maar ook speciaal voor jou!’

Nu ben ik met een wolactie bezig; ik heb een advertentie in het Eindhovens Dagblad gezet om wol te verzamelen. Inmiddels heb ik een heleboel wol. Nu zoek ik mensen die graag willen breien.
Als er mensen in Sterksel zijn die voor Mama Alice willen breien dan graag. Babykleertjes en sjaals bijvoorbeeld.

Ik zou ook een actie willen doen bij verloskundigen en kraamafdelingen. Een kraamcadeau in de vorm van een donatie of een poppetje/engeltje. Op die manier kan er, bij de geboorte van een kindje in onze welvarende wereld ook aandacht zijn voor kinderen die in minder goede omstandigheden worden geboren. Laten we iets (hoeft maar klein te zijn) doen voor kinderen die ter wereld komen en die niets hebben. Maar ik kan niet alles, dus dat doet misschien wel weer iemand anders die er ook de volledige verantwoording voor kan nemen.

Ik ben zelf niet in Peru bij het project geweest. Ik vrees dat ik dan zo’n last krijg van mijn lijf dat ik vervelend word voor een ander en voor mezelf. Maar vanuit hier kan ik heel veel doen
Via Facebook ben ik wel betrokken bij Frederique en het project. Ook hier is het moeilijk mijn grenzen te bewaken gezien mijn lichamelijke beperking

Goede punten van het project Mama Alice:

Wat ik zo goed vind is de transparantie van dit project. Het jaarverslag geeft een goed inzicht in inkomsten en bestedingen. Er blijkt ook uit dat 90% ten goede komt aan de kinderen. Ik werk niet mee aan het spekken van de salarissen van directeuren; ieder die in Nederland voor het project werkt krijgt minimaal salaris (dat zijn Frederique en twee parttime secretaresses.

Alle overige medewerkers zijn vrijwilligers. Ik werk samen met het secretariaat en het bestuur van de stichting Mama Alice, dat hier in Nederland en België op de achtergrond van het project werkt.

Frederique werkte eerder voor Vodafone. Onlangs won ze de Vodafone-Graham Mahler –award. De prijs was een groot geldbedrag waarmee ze de kindertelefoon in Peru heeft opgezet ‘chat and call’.Ze hebben ook nog de transparantprijs gewonnen.

De moeders beginnen nú pas met elkaar te praten over de problemen die ze hebben; armoede, huiselijk geweld. Ook vragen ze nu om hulp en begeleiding. De grootste wens van Frederique is dat ze zelf geld kan genereren zodat ze minder afhankelijk is. Er is een plan om eco-lodges voor toeristen op te gaan zetten. Voor inkomsten én voor werk voor de straatkinderen. Straatkinderen krijgen kansen maar ze moeten er wel iets voor doen en dat lukt niet altijd. Het doet zeer als je met een kind niet kunt werken en moet loslaten. Het werk is ook niet ongevaarlijk; Frederique slaapt met bewaking.
Straatkinderen zijn niet zielig, maar door de wol geverfd. Het is best moeilijk om daar verandering in aan te brengen. Maar als niemand iets doet gebeurt er nooit iets

Ik geniet ervan dat ik als vrijwilliger voor een goede zaak kan werken. Het geeft me een goed gevoel dat ik door verkoop van de poppetjes van Mama Alice iets kan betekenen voor het project, maar ook verantwoord met mijn handicap kan omgaan; de poppetjes wegen nagenoeg niets dus zo kan ik mijn overgebleven energie goed inzetten.

Zondag 8 december is Mieke met haar verkoop voor Mama Alice in Providentia en zondag 22 december in Dorpshuis Valentijn.

Vanaf 4 december kan worden gestemd voor de titel Brabander van het jaar via de website van Omroep Brabant: Brabander van het Jaar

Producten van mama alice:

Laatst aangepast op woensdag, 11 december 2013 12:12
 
 
 

Reacties 

 
 
#1 Lies Gosens 04-12-2013 21:07
Wat een prachtig ontroerend verhaal !
Veel succes met jouw mooie werk.
Ik heb gestemd..........
 
 
#2 Frederique 05-12-2013 01:28
Wat een prachtig interview en wat een mooie woorden van Mieke over onze moeder Alice.

Mieke is een fantastische vrouw die zichzelf wegcijfert om geld te genereren voor een betere toekomst voor kinderen en jongeren die ze zelf misschien nooit gaat zien. Ik hoop dat Mieke uitgekozen wordt tot Brabander van het jaar omdat ze enthousiast, lief en eerlijk is en keihard werkt.