Home > Ons dorp > Vrijwilliger in beeld > Pater Joop Witjes

Pater Joop Witjes

 
 
 
woensdag, 23 februari 2011 23:26

VRIJWILLIGER IN BEELD: PATER JOOP WITJES

Pater Joop Witjes:
'Onze idealen worden nu uitgedragen door de Afrikanen zelf’

Witte Pater Joop Witjes viert gouden priesterjubileum

STERKSEL - Witte Pater Joop Witjes viert op zondag 27 februari niet alleen zijn 78e verjaardag. Ook wordt er die dag op feestelijke wijze stil gestaan bij zijn gouden jubileum als priester in de sociëteit van de Missionarissen van Afrika, zoals de Witte Paters officieel heten.

Joop Witjes groeide op in Lathum, een dorp in de gemeente Zevenaar (Gelderland). Als 12-jarige tiener luisterde hij daar ademloos naar de verhalen van een Witte Pater. Dit maakte zoveel indruk op de jonge Witjes dat hij wilde toetreden tot de sociëteit van de Missionarissen van Afrika. Hiervoor moest hij naar Sterksel om daar de priesteropleiding op het toenmalige Sint-Pauluscollege te volgen. Witjes: ‘Mijn ouders dachten aanvankelijk dat het een bevlieging was en dat ik al snel weer thuis zou zijn. In het begin had ik nog wel last van hevige heimwee, maar later nooit meer.’

Zijn eindstudie voltooide Witjes in Tunesië. Net als de andere Sterkselse Witte Paters: Anton Mettrop en Harrie Franssen, volgt hij de huidige ontwikkelingen in Noord-Afrika op de voet. Witjes: ‘De mensen, vooral de jongeren, willen nu veranderingen en streven naar een democratie.’

Op 2 februari was het 50 jaar geleden dat Witjes lid werd van de Missionarissen van Afrika, en de priesterwijding ontving. Hij werd in Veghel tot priester gewijd. Van de Witte Pater hoeft alle aandacht voor zijn priesterjubileum niet zo nodig. Witjes: ‘Tien jaar geleden bij mijn 40-jarig jubileum waren de weersomstandigheden zeer slecht. Daarom heb ik bedacht om het gouden jubileum samen met mijn verjaardag te vieren.’

Na zijn wijding werd Witjes uitgezonden naar Rwanda in Centraal-Afrika. Witjes: ‘Toen ik in Rwanda aankwam was het land net onafhankelijk geworden. Ik ben er 23 jaar geweest.’

Als Witte Pater had hij geleerd belangstelling te hebben voor de lokale taal, de cultuur en de denkwijze van de Rwandese bevolking. Witjes leerde de taal en zelfs speciaal de spreekwoorden. ‘Het eerste wat ik deed was het maken van een safari. Zo heb ik de taal geleerd. Als wij het evangelie predikten dan probeerden we te zoeken naar aanknopingspunten in de bestaande cultuur. Zo heb ik veelvuldig gebruik gemaakt van spreekwoorden. De mensen hielden van de verhalen uit de Bijbel. Maar daarvoor moest men eerst leren lezen. Zo werd ook het analfabetisme te lijf gegaan.’ Naast het priesterwerk zorgde Witjes ook voor geneesmiddelen en leesbrillen. ‘Er waren zelfs Witte Paters die tanden trokken’, vertelt de pater. Ook runde hij 12 jaar lang een catecheseschool in Rwanda.

Getooid met een baard en op de motor trok Witjes door de rimboe naar de bijposten. Witjes: ‘Soms moesten we de motor achterlaten omdat we niet meer verder konden rijden. Dat was geen probleem, want in die gebieden kwam toch niemand anders.’

Op dit moment zijn er ongeveer dertig Witte Paters actief in Rwanda, het land waar in de jaren negentig een verschrikkelijke burgeroorlog woedde. Witjes: ‘Tegenwoordig komt de helft van alle nieuwe Witte Paters uit Afrika. De sociëteit is nu niet alleen internationaal, maar ook interraciaal. Onze idealen: Afrika vooruit helpen, in gemeenschap leven en het evangelie verkondigingen worden nu uitgedragen door de Afrikanen zelf.’

In 1984 keerde de pater om gezondheidsredenen terug naar Nederland. Tweeëntwintig jaar geleden vestigde Witjes zich in Sterksel, waar hij net als in Afrika met twee andere Witte Paters een gemeenschap van drie vormt. Witjes: ‘We zijn alledrie al aardig op leeftijd, maar proberen nog te helpen waar we kunnen.’

Het gouden priesterjubileum van pater Joop Witjes wordt op zondag 27 februari om 10.00 uur opgeluisterd met een plechtige hoogmis in de Catharinakerk in Sterksel. Aansluitend wordt het feest met familieleden, vrienden en leden uit de Sterkselse gemeenschap voortgezet in dorpshuis Valentijn.

Bovenstaand interview: Roy de Leijer, Parel van Brabant 

Onderstaand een samenvatting uit het Parochieblad van februari 2011 als aanvulling op bovenstaande. 

Tweeëntwintig  jaar geleden moest Pater Joop vanuit Rwanda om gezondheidsredenen terug naar Nederland. Het was erg moeilijk. Met veel wilskracht, Gods hulp, en meeleven van vele vrienden en niet te vergeten met de sympathieke en warme opvang van de bewoners van de Heerlijkheid Sterksel, kan hij nu dankbaar denken aan een vol en 'geestrijk' leven. Voor onze leef-, bid- en werkgemeenschap is Pater Joop zeker de pater die Sterksel en haar inwoners het beste kent. Zovele jaren van er zijn en vooral zo intens aanwezig zijn en meeleven in lief en leed, maakt hem tot spil van onze parochie. Iedereen weet dat pater Joop in de pastorie woont, boven een slaapkamer heeft, maar leven en werken doet hij beneden in de grote woon- en ontvangkamer naast de huisdeur, met zicht op de kerk en de os en het centrum van het dorp. Hij zit er graag en is blij als iemand op bezoek komt. Pater Anton: "Hopelijk weet u het. Pater Harry en ik zijn erg gelukkig hier met onze feestelijke jubilaris te mogen werken, bidden en leven".

Als Missiecentrum willen we ook even stil staan bij het feest van pater Joop. Ik (Wim Stolp) was er bij toen Pater Van den Oord, Pater Joop voorstelde in de kerk. Een man die wat donker keek door zijn borstelige wenkbrauwen. Maar al ras kwam hij achter de brede rug van van den Oord  uit. Zijn preken zijn plaatjes. Vergeleken met die van Pater Van den Oord zijn ze kort te noemen, maar to the point. Pater Joop is een mens met een warm hart en een luisterend oor. Hij zoekt niet de schijnwerpers, maar als het moet staat hij er. Zijn sobere levensstijl komt ten goede aan zijn connecties in Rwanda. Het Missiecentrum was een van de eerste taken die hij op zich nam toen hij in Sterksel wat aangesterkt was. In mei 1991 was hij al in de vergadering als geestelijk adviseur. Zijn hart lag en ligt nog in het missiegebeuren. Ook heeft hij veel geld binnen gebracht, doordat hij zich liet sponsoren met de sponsortocht. Wij van het Missie Centrum zijn blij met Pater Joop.

Als Bloemschikclub vinden wij het fijn dat wij in Gods Huis met uw toestemming mogen sieren. De bloemen die wij gebruiken bij alle speciale dagen vindt u mooi. Maar ééntje springt er toch uit: de voorjaarsbloem de tulp. Dankbaar zijn wij dat wij dit mogen doen. Bij grote versieringen zorgt u voor koffie met een lekker koekje en als we klaar zijn geeft u ons dankbare woorden met een blij gezicht. Zo staan wij ook iedere vrijdag voor de nazorg van de bloemen weer bij u aan de deur, met even een gezellig praatje. U doet dat al vele jaren. Laat ons samen nog lang door gaan. De Bloemschikclub.

Pater Joop leert rikken in Sterksel
Pater Joop kwam in 1989 naar onze parochie. Er was een kaartclub en Pater Joop wilde het rikken ook wel leren. De eerste weken was het even verkennen en al vrij snel kreeg Pater Joop het spel door en ging meespelen. Pieken of misère spelen vond hij nog wat moeilijk maar na verloop van tijd wist hij ook hoe dit  spel gespeeld moest worden. Als Pater Joop zegt “ik rik” dan wil iedereen “maat” zijn, want dan weet men zeker dar er genoeg slagen behaald worden. Zitten de troefkaarten toevallig bij de tegenspelers op één hand dan wordt het ook voor hem moeilijk om genoeg slagen binnen te halen, als reactie heeft hij dan; och ja je moet ooit durven te gokken, en wie niet waagt die niet wint. Extra spannend zijn voor hem de slotrondes wanneer het gaat om de laatste slag en “de zwarte mie”.  Als hij erin slaagt om beide slagen niet te halen slaakt hij een zucht van verlichting en zegt het is gelukt, maar de medekaarters zeggen dan maar de volgende keer pakken wij je dubbel. Jullie doen maar en hierna vertrekt men voldaan naar huis, want het kaartspel heeft ons weer een avond gezellig bezig gehouden. De Kaartclub.

Namens de redactieraad willen wij Pater Joop van harte feliciteren met zijn GOUDEN JUBILEUM. Fantastisch om dit te kunnen vieren. Wij wensen Pater Joop een hele fijne, bijzondere dag. Wij weten door onze jarenlange samenwerking wel dat Pater Joop niet graag op de voorgrond en in de belangstelling staat, maar zo’n feest kan natuurlijk niet ongemerkt voorbij gaan. En na het feest zegt Pater Joop dan: “O, wat een geweldig mooie dag, wat een lieve mensen, wat een fijne reacties wat een mooi feest".  
Onze redactieraad is een erg stabiele club mensen. Het merendeel werkt al 20 Jaar samen met Pater Joop. En dat is niet zo maar. Eerst en vooral hebben we altijd gezellige vergaderingen met thee of koffie en iets lekkers. De sfeer is altijd goed er valt geen onvertogen woord. Wij zijn het niet altijd eens over de inhoud, maar we horen en zien wel aan elkaars reacties hoe een artikel beoordeeld wordt en als wij naar huis gaan zijn we over de inhoud van het volgende blad eens. Ieder zorgt voor zijn inbreng en als alles doorgenomen is nog even nakletsen over hetgeen Sterksel bezig houdt. Nou het is niet helemaal toevallig, dat wij dit al jaren samen doen. Wij hebben eens een opmerking gemaakt of het niet eens tijd werd om een oproep te plaatsen voor vernieuwing, waarop u verbaasd antwoordde: "Oh nee a.u.b. doe me dit niet aan. Nu ben ik net gewend aan jullie en nu houden jullie ermee op. Hebben jullie geen tijd of geen zin meer?" Dat was helemaal niet aan de orde waarop Joop zei: "Nou dan blijven jullie toch gewoon, het gaat goed zo en zo lang het gaat, wil ik dat graag samen met jullie zolang mogelijk blijven doen". Uw verschrikte ogen spraken boekdelen. Wij kennen u als een aardige, kwetsbare, attente en bescheiden man en willen nog jaren met u verder en zoals het ernaar uitziet gaat dat ook gebeuren. Joop bedankt voor je inbreng en inzet voor het parochieblad, voor de vele wijze lessen en woorden. Geniet van het Jubileum het is je van harte gegund. Redactieraad Parochieblad.

Graag willen wij ingaan op de vraag om als Pastoriemedewerkers een stukje voor de jubelerende Pater Witjes te schrijven. Wij als tuinwerkgroep voelen ons altijd zeer welkom. Met name mag van Pater Witjes niet te hard gewerkt worden en wordt er op tijd voor een lekker kopje koffie gezorgd. Er ontstaan dan altijd hele discussies en wordt er veel gelachen maar ook zware onderwerpen worden niet geschuwd. De pater is altijd dankbaar voor wat we doen en maant ons toch vooral niet te hard te werken. Het werk wordt daardoor gezien als een fijn samenkomen op de maandagmiddag. Wij wensen pater Witjes een heel mooi 50 jarig priesterfeest en we hopen nog lang voor een mooi bloemetje en plantje in de tuin te kunnen zorgen. Van Harte Gefeliciteerd en een goede gezondheid. De Pastoriemedewerkers.

 

Laatst aangepast op donderdag, 21 april 2011 07:47